Emotionele vrijheid

“Emancipate yourselves from mental slavery; None but ourselves can free our minds.”

~ Marcus Garvey

Ouders die beginnen met het beoefenen van Ouderschap met Compassie gaan in het algemeen door drie stadia in het “opvoeden van zichzelf”. Van onvoorwaardelijk ‘doen’, naar onvoorwaardelijk ‘zijn’. Waarbij ze loskomen van oude patronen en de verantwoording gaan nemen voor hun eigen gevoelens. Die emotionele vrijheid maakt dat ze hun kinderen eindelijk de onvoorwaardelijke liefde kunnen geven die ze hen eigenlijk toewensen.

Onvoorwaardelijk doen

De meeste ouders die ik leer kennen in mijn workshops starten in fase 1: die van onvoorwaardelijk ‘doen’. Ze willen heel graag hun kinderen onvoorwaardelijke opvoeding geven, maar merken dat ze nog gehinderd worden door allerlei oude denk- en gedragspatronen. In deze fase denken zij namelijk nog dat ze verantwoordelijk zijn voor hoe andere mensen zich voelen. Ouders in deze fase voelen zich daardoor vaak “slecht” (schuld, schaamte, onrust) als bijvoorbeeld hun partner zich gestressd voelt, hun peuter een driftbui heeft of hun tiener met een slecht humeur thuiskomt van school. Omdat ze denken dat het aan hen ligt, dat ze iets hadden kunnen doen om die vervelende gevoelens te voorkomen bij de ander. Of dat het tenminste hun verantwoordelijkheid is om te zorgen dat ze zich snel weer blij en gelukkig voelen. Ouders in deze fase zijn dus vaak veel bezig met zich zorgen maken over hoe ze dingen doen, twijfelen over hun aanpak en lopen op eieren in de hoop dat ze toch vooral maar niemand kwetsen. Vaak gaan ze hierbij dan voorbij aan hun eigen behoeften, in de hoop dat de rest van hun gezin dan tenminste gelukkig zullen zijn. Het is een fase van emotionele slavernij.

 

Emotionele slavernij is denken dat het jouw verantwoordelijkheid is hoe een ander zich voelt.

 

Onbehouwenheid

De tweede fase breekt aan wanneer ouders zich bewust beginnen te worden van het feit dat ze zichzelf een groot deel van hun leven zich hun eigen geluk hebben ontzegd. Ze beginnen te treuren bij het besef dat ze al die tijd hun eigen behoeften negeerden en niet beter voor zichzelf zorgden. Ze ontdekken dat ze zelfcompassie missen en beginnen te verlangen dat er ook rekening met hun behoeften wordt gehouden. In dit stadium voelen mensen zich vaak verdrietig, boos en soms ook verbitterd. Het invullen van hun eigen behoefte wordt op dit moment voor hen ook heel erg belangrijk. Soms zo belangrijk dat ze zich weleens wat onbehouwen kunnen gaan gedragen. Daar komt bij dat vaak de rest van het gezin het niet zo gewend is dat hun vader of moeder voor diens eigen behoeften opkomt. Vaak is er daardoor eerst wat meer conflict binnen het gezin.

Onvoorwaardelijk zijn

In fase 3 gaan ouders de eerste twee fases integreren. Ze realiseren zich dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen gevoelens, en tegelijkertijd worden ze zich ook bewust van het gegeven dat ons eigen gedrag ook pijn kan stimuleren bij anderen. Ze beginnen nu ieders behoeften als even belangrijk te zien, dus niet alleen maar de behoeften van de andere persoon OF de onze. Niet meer mijn kind zijn zin OF ik mijn zin. Nee, ze beginnen zich te realiseren dat het mogelijk is om ieders behoeften op gelijk niveau te waarderen. Ineens zijn er veel meer mogelijkheden dan OF voor je eigen behoefte opkomen ten koste van je kind OF jouw behoefte opgeven zodat je kind blij en gelukkig is. En stappen daarmee uit de strijd, het conflict verdwijnt.

Emotionele vrijheid is rekening houden met de gevoelens van de ander zonder jouw eigen behoeften op te geven. 

 

Wanneer ouders bij dit bewustzijn komen zijn ze in staat om rekening te houden met zowel de gevoelens en behoeften van zichzelf als die van hun kind, ZONDER dat ze de verantwoordelijkheid voor wat hun kind voelt en nodig heeft op zch te nemen. We zijn dan vrij en er ontstaat ruimte om empathisch en liefdevol om te kunnen gaan met alle gevoelens in hun kind én in zichzelf. Dit is het punt waarop emotionele vrijheid is bereikt. Geen machtsstrijd meer maar dialoog.

Zelfbewustzijn

We gaan allemaal door deze fases in onze ontwikkeling van onvoorwaardelijk ‘doen’ naar onvoorwaardelijk ‘zijn’. Het is een proces van zelfbewustzijn en emotioneel volwassener worden. Bij mij raakte dit proces in een stroomversnelling toen ik met geweldloze communicatie in aanraking kwam. Hoe meer en hoe langer ik mij oefen in Communiceren met Compassie, des te vaker het mij lukt om zoveel ruimte te hebben dat ik goed voor mijzelf kan blijven zorgen en toch ook mijn kind als volwaardig mens te blijven zien. In mijn volwassen relaties vind ik dit nog wat lastiger. En zijn er ook nog veel situaties waarbij ik vooral mijn eigen behoeften bescherm en weinig ruimte heb voor de ander. En ook in die situaties helpen de communicatievaardigheden mij dan om weer sneller weer terug in balans te komen en toch verbinding te kunnen maken.

Zelfreflectie

In welk stadium bevind jij je nu? En wat denk je dat je nodig hebt om een fase verder te komen?

 

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.