Erbij horen of mezelf zijn?

“Some of us have paid the price of hiding our authenticity to belong. Others have paid the price of belonging to preserve our authenticity.​”

~ Miki Kashtan

Hoe ontschoold ben ik echt?

Als thuisonderwijzende moeder dacht ik dat ik al veel van mijn ‘schoolse’ pijnpunten een plaatsje had gegeven. Om mijn kinderen die vrijheid te kunnen geven zonder steeds geraakt te worden in ‘ze moesten eens weten hoeveel vrijheid ze hebben’ was een heel proces van loslaten en rouwen, elke keer als ik er frustratie over voelde opkomen. Daar dacht ik mijzelf al best goed in de kennen dus. Tot ik deze week ineens weer vol getriggerd raakte in een erfenis van mijn eigen schooljaren.

Assesment voor CNVC Certificering

Afgelopen weekend reisde ik af naar de zuidkust van Engeland om mijn assessor, Gina Lawrie (bekend van de NVC Dancefloors), te ontmoeten. Het doel hiervan was om samen door mijn portfolio te gaan, en af te stemmen of ik mij klaar voelde voor het groepsassesment voor certificering. En ja, een deel van mij wist dat het een gezamenlijke beslissing zou zijn, maar ergens ervaarde ik dat toch niet zo. Eerlijk gezegd was ik enorm zenuwachtig zelfs. Het voelde alsof ik gekeurd ging worden, een examen af moest leggen, verantwoording afdragen voor mijn proces, mijn leren, mijn leven en belichamen van Geweldloze Communicatie. En dat voelde verschrikkelijk…

 

Mijn patroon is om mijn eigenheid op te geven voor de groep, óf mijn eigen plan te trekken met als gevolg dat ik alleen ben.

 

De zenuwen

De nacht voor mijn vertrek heb ik helemaal niet geslapen. Eerst wuifde ik het nog weg, ik ben altijd gestressd als ik moet reizen. Maar ’s ochtends moest ik toch echt toegeven dat ik gewoon bloednerveus was. Het voelde zo kwetsbaar. De hele maand december en een deel van januari (temidden van alle scheidingsperikelen) was ik bezig om mijn portfolio samen te stellen, te schrijven over mijn weg in het leren van Geweldloze Communicatie de afgelopen jaren. Al mijn vallen en opstaan, wat die ik leerde over hoe mijn jeugd mijn denken en communiceren ook nu nog beïnvloed, feedback van andere trainers, mijn deelnemers en vrienden en mijn reflecties daarop. Mijn ziel en zaligheid schreef ik op, in al zijn kwetsbaarheid. En vervolgens hoorde ik wekenlang niets, in afwachting van mijn bezoek aan Gina.

Hoezeer ik ook mijzelf herinnerde aan mijn prestaties en ook waardering hiervoor van anderen kreeg, het hielp mij niet bij de zenuwen. Er bleef een diep gevoel van ‘niet goed genoeg’ zijn, angst om afgewezen te worden. Het hele proces van vragen om aan te mogen sluiten bij de internationale community van gecertificeerde trainers en daarvoor eerst door allerlei hoepeltjes te moeten springen maakte dat ik totaal niet kon genieten van het proces. Het voelde als dat meisje op het schoolplein vroeger die dolgraag wilde meespelen maar te horen kreeg dat ze niet mee mocht doen.

Noodempathie

Ik belde Jort voor ondersteuning en empathie. Hij luisterde naar mij terwijl ik de pijn doorvoelde, er woorden aan begon te geven en de krochten van mijn ziel doorzocht. En toen landde ik in de behoefte die zo belangrijk is voor mij: geaccepteerd worden precies zoals ik ben. Ik wil mijzelf niet verloochenen, niet anders voordoen dan ik ben én ik wil erbij horen, inclusie en verbondenheid ervaren. En mijn lichaam raakt er gestresst van, niet wetende hoe voor beide behoeften te zorgen. Mijn patroon is om mijn eigen ik op te geven, mee te gaan met de groep óf eigenwijs te zijn en er dan niet bij te horen. En ergens heb ik dus de stille overtuiging geleerd dat ik moet kiezen. Óf mijzelf zijn, óf erbij horen, het kan niet allebei… Geen wonder dat ik mij zo verschrikkelijk voelde, als een kat in het nauw, geen kant op kunnen.

Ik zag geen mogelijkheden om te zorgen voor zowel mijn behoefte aan acceptatie als die aan authenticiteit. En terwijl ik daarin ademde, stopte met proberen de angst te verdrukken die deze gedachte opriep, ontstond er meer ruimte. Ruimte om te zien dat ik niet persé aardig gevonden hoef te worden om te kunnen worden gezien voor mijn kwaliteiten. Dat die vanzelf spreken, zelfs als ik geen klik met mijn assessor zou hebben. En ik besloot om eerlijk te zijn en mijn angst met Gina te delen. Ze was blij om te horen wat er in mij omging. En we spraken af dat we het rustig aan zouden doen, in plaats van te proberen er doorheen te breken, zoals ik tot nu toe had geprobeerd. Maar om het te verwelkomen. En hierin ervaarde ik nu precies de acceptatie die ik nodig had. Dat ik ook op een assessment mag verschijnen vol nervositeit en paniek en dat ik dat kan vertellen zonder te horen te krijgen dat ik toch wel mag weten dat ik heus goed genoeg ben, daar niet aan zou hoeven twijfelen of gewoon mijzelf moet zijn. Ik mocht er zijn met al mijn onzekerheden en angsten!

 

Opvoeden gaat in eerste instantie over het opvoeden van mijzelf zodat ik in mijn kracht kan blijven of gaan staan.

 

Persoonlijk leiderschap

Misschien vraag je jezelf af waarom ik schrijf over angst en onzekerheid op een website over ouderschap? Voor mij gaat dit blog misschien niet zozeer over het opvoeden van mijn kinderen, maar over het opvoeden van mijzelf. Hoe kan ik mijzelf onvoorwaardelijke liefde geven, oefenen met accepteren van alles wat er in mij speelt, of wanneer mij dat niet lukt om steun te vragen en compassie van anderen? Het is de belangrijkste vaardigheid voor ouders die onvoorwaardelijk willen opvoeden. Wanneer ik er niet onvoorwaardelijk voor mijzelf kan zijn, schep ik namelijk afstand. Zoals ik afstand voelde van mijn assessor en haar plaatste in het hokje van de ‘autoriteit die gaat bepalen of ik goed genoeg ben’.

Door mijn schaduw af te wijzen (je hoort niet onzeker te zijn als ervaren trainer) schepte ik een vijandsbeeld en zag ik Gina niet langer als mens. Wat de afstand alleen maar vergrootte. Toen ik compassie voor mijzelf en mijn angst, twijfel, onzekerheid, de meest kwetsbare stukjes kon voelen, en ik weer in mijn kracht kon gaan staan, toen kon ik mijn assessor ook weer als mens zien en benaderen. En volgde als vanzelf verbinding.

Zelfcompassie

Met onze kinderen scheppen we ook vaak afstand. We raken getriggerd in oude angsten en patronen en kunnen dan onze kinderen niet meer zien voor hun liefhebbende intenties, ook al weten we diep in ons hart wel dat ze ook maar hun behoeften proberen te vervullen zo goed ze maar kunnen. Wil je ook leren om jezelf met compassie te bezien zodat je als vanzelf verbinding met je kind kunt creëren? In het online programma Ouderschap met Compassie leg je in 12 weken, onder intensieve begeleiding en in de veilige setting van gemotiveerde en gelijkgestemde ouders, een stevige basis in compassievol en responsief zijn met je kind én met jezelf.

Meer lezen?

 

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.