Ze wil geen mutsje op

Let us take our children seriously. Everything else follows from this…

~ Zoltan Kodaly

Een ervaring van mijn dierbare collega en vriendin Oriane met haar kleine nichtje. Oriane Boyer is internationaal gecertificeerd trainer Geweldloze Communicatie en geeft trainingen in Nederland (engelstalig) en Frankrijk. Vrij vertaald door mijzelf (de originele post op facebook):

Conflict met Rosa

Een paar dagen geleden was ik met mijn nichtje Rosa van anderhalf. Ik bracht een middag met haar alleen door, toen er een conflict ontstond tussen ons.

We waren buiten, en ik wilde dat ze haar mutsje opdeed; ze wilde niet. Ik deed direct een verzoek, of stiekem was het eigenlijk een eis, en je raad het al; dat ging niet werken!! Het blijkt dat ze erg goed is in het uitdrukken van haar grens en haar NEE, en van het ene op het andere moment waren we “vijanden” geworden, elk op onze posities, elk met onze favoriete strategie/eis. Meteen is er afstand tussen ons.
Dit duurde een paar lange, pijnlijke minuten, en ging gepaard met ameer decibellen dan mijn oren en mijn hart leuk vonden. Pijnlijk om te horen en het stimuleerde in mij de wens om, op mijn beurt en met nog meer decibel, haar te laten weten:

“… en toch moet het, en ZO praten we niet tegen tante hé!”

 

Ja hallo zeg, ze is anderhalf, ze praat nog niet eens, ze gaat er niks van begrijpen

 

In dialoog met een dreumes

Ik ben trots op mezelf en dankbaar voor Geweldloze Communicatie, want het lukte me om een pauze te nemen, te ademen, mijn mond te houden en naar mijzelf te luisteren voor ik zo tegen haar uitvoer… Ik ademde, en verwelkomde de onaangename sensaties in mijn lichaam toen ik de “NEEEEEE” hoorde.

Toen vroeg ik mezelf: “Waarom wil ik eigenlijk dat ze haar muts op doet? Ik ben bang, het is 1°C, ik vrees dat ze kou zal vatten”. Ik adem dieper en dieper, en ik realiseer me: “Als ze het kou vat, ben ik bezorgd dat haar ouders (mijn broer en schoonzus) me niet meer zullen vertrouwen en dat ze zullen twijfelen aan mijn vermogen om voor haar te zorgen, dit kleine wezentje, en ik ben dol op bij haar zijn…”

Rustiger en met meer ruimte in mij, beslis ik om naar haar te luisteren, naar wat er voor haar zou kunnen spelen: “Rosa, je wilt echt je muts niet op hebben! Ben je het zat om steeds verteld te worden wat te doen en wat niet te doen? Echt heeeeeelemaal klaar met die volwassenen die je steeds van alles opleggen zonder zelfs maar naar je mening te vragen, is dat het? Je wilt vrij zijn om je eigen keuzes te maken!

Ondertussen zegt een stemmetje in mij: “Ja hallo zeg, ze is anderhalf, ze praat nog niet eens, ze gaat er niks van begrijpen”. Dan zeg ik tegen mezelf: “Het gaat niet om de woorden, het is de intentie die telt, en ik weet zeker dat die overkomt. Of ik opensta voor dialoog en haar wil begrijpen of dat ik wil eisen en haar dwingen.

 

Kijk tante, ik wil het best wel hoor, als het jou geruststelt.

 

Terug in verbinding

Ze kijkt met grote ogen naar me, en is gestopt met ‘NEE!’ roepen. Ze zwijgt en kijkt me aan, en ik blijf raden wat er voor haar speelt, spits mijn hart en oren om te luisteren naar haar ziel, om haar echt te horen in haar behoeften.
Ze knikt haar hoofdje: ‘Ja’…
Dan ga ik naar eerlijk uiten: “Eigenlijk ben ik bang dat je het koud hebt, we zijn buiten, het is 1°C en je hebt dunne haartjes, ik vertrouw niet dat ze je hoofd genoeg warm houden, en voor je ouders wil ik niet dat je ziek wordt, ik wil dat ze me vertrouwen, op die manier kan ik tijd blijven doorbrengen met jou! ”

Ze kijkt me aan, zegt niets.
En ik zeg: “Ik zou echt willen dat je je muts op deed…”

Ik geef hem aan haar, ze gooit hem op de grond en blijft lopen…
Ik raap hem op en luister weer met compassie naar mijzelf. Ik voel me al meer ontspannen en minder urgentie. Ik zou het zelf ook haten om te worden gedwongen … Ik herinner mijzelf eraan dat we al snel bij het café zullen aankomen waar het warm gaat zijn…
2 minuten later pakt ze zelf de muts uit de kinderwagen, zet hem op en kijkt me aan met een glimlach die ik interpreteer als: “Kijk tante, ik wil het best wel hoor, als het jou geruststelt.”

Ik zeg niet dat elke situatie persé zo afloopt, maar wat me het meest bijblijft, is dat vanaf het moment dat ik naar mezelf kon luisteren en naar haar, we onmiddelijk van vijanden naar bondgenoten gingen, en dat verandert voor mij alles in de kwaliteit van de verbinding…

Nawoord

Een heel simpel, alledaags voorbeeld van een klein conflict met een kind. Waar veel ouders waarschijnlijk klakkeloos zouden kiezen voor overmacht en ‘doe wat ik zeg’, demonstreert Oriane hier wat er kan gebeuren bij respectvolle dialoog met je kind. Door vaardig en soepel te switchen tussen zelfconnectie, empatisch luisteren en eerlijk uiten ontstaat er verbinding, vertrouwen en samenwerking.

Ook leren?

Om dit onder de knie te krijgen begint bij het leren kennen van je eigen triggers. Hoe reageer jij wanneer je kind NEEEEEE roept? In de workshop de Schoonheid van Boosheid maak je een begin met je oude patronen ombuigen en leer je nieuwe manieren van reageren. In de basistraining kun je vervolgens volop oefenen met elk van de drie onderdelen voor respectvolle dialoog: zelfconnectie, luisteren en uiten. Je leert de fijne kneepjes en de vele valkuilen herkennen en vermijden die je makkelijk weer doen teruggrijpen op je oude manier van communiceren. En in de verdiepingsworkshops zul je de giraffendans onder de knie gaan krijgen zoals Oriane hierboven zo mooi toepast. Je oefent met een dialoog op gang brengen en een flow creëren hierin zodat je in verbinding kunt omgaan met conflicten en rivaliteit, bemiddelen tussen kinderen, gelijkwaardig overleggen met het hele gezin en nog veel meer… Meer informatie over het volledige trainingsprogramma vind je hier: http://www.ouderschapmetcompassie.nl/trainingsprogramma/

Meer inspiratie hoe je ook kunt reageren?

 

2 gedachten over “Ze wil geen mutsje op

  • Echt super mooie ervaring! Zal er ook weer eens bewuster van zijn, wat er allemaal gebeurd op een dag.
    Bij de vraag wat mij triggert in ‘nee’, dacht ik eigenlijk “soms is er geen tijd om op dat moment hierbij stil te staan”. Wat doe je dan? Misschien antwoord je niet maar wou het toch gezegd hebben 😉
    Knuffel!

    • Hoi Fiona,

      Je vraag heel concreet beantwoorden zonder een waarneming is lastig, in elke context zijn er namelijk veel verschillende mogelijkheden en uitkomsten. Dat gezegd hebbende, is mijn ervaring dat mensen vaak denken dat er geen tijd is voor reflectie, maar komt die haast eigenlijk vooral door de vecht/vlucht respons, niet doordat er werkelijk een urgente reden is waarom je niet even een moment zou kunnen nemen om te ademen. Een kwestie van herkennen wanneer je getriggerd bent of dat er werkelijk een noodsituatie is. En meer tijd dan even zuchten en ademen hoeft deze reflectie ook niet te kosten, met oefening. Door van zelfconnectie een dagelijkse gewoonte te maken ken je jezelf en je denkpatronen uiteindelijk dermate goed dat je ook in een noodsituatie kunt handelen om te beschermen en voor veiligheid te zorgen terwijl je ondertussen jezelf empathie geeft voor de pijnlijke gedachten die onbewust opspelen. Benieuwd of je wat kan met dit (nogal meta, in mijn oordeel) antwoord?

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.