Liefdevolle grenzen

liefdevolle grenzen“Being cut off from our own natural self-compassion is one of the greatest impairments we can suffer. Along with our ability to feel our own pain go our best hopes for healing, dignity and love. What seems non-adapative and self-harming in the present was, at some point in our lives, an adaptation to help us endure what we then had to go through. If people are addicted to self-soothing behaviours, it’s only because in their formative years they did not receive the soothing they needed. Such understanding helps delete toxic self-judgment on the past and supports responsibility for the now. Hence the need for compassionate self-inquiry.”

          ~ Dr. Gabor Maté

Liefdevol grenzen aangeven

Veel ouders worstelen met op een vreedzame manier hun grenzen aangeven. Niet alleen is het al een uitdaging om de eigen grenzen inzichtelijk te krijgen in elke situatie, als de behoeften van je kind daar dan nog strijdig mee lijken wordt het wel heel ingewikkeld. Als jij het ook moeilijk vindt om grenzen aan te geven aan je kinderen zonder boos te worden of je macht te gebruiken is het mogelijk dat je ergens diep van binnen een stille overtuiging hebt dat jouw behoeften niet echt gehoord worden. Dat wat jij wil niet meetelt. En dan ontstaat er een idee dat je moet kiezen. Of je geeft jouw behoeften op voor je kind, of jouw kind moet doen wat jij wil. Een lastig patroon om uit te komen. Vooral omdat die overtuiging vaak heel onbewust is.

Helen van trauma

Naast je leren hoe je in verbinding kunt blijven met je kind is mijn passie ook om je te helpen begrijpen hoe je eigen kindertijd heeft gevormd hoe jij nu de wereld ziet. En hoe je die perceptie steeds meeneemt in al je contacten, dus ook die met je kind(eren).

Ik deel het Geweldloze Communicatie model dus niet alleen als een tool om jezelf te oefenen in compassie, communiceren op een manier die meer kans op verbinding geeft. Ik zie het ook als een heel concreet hulpmiddel waarmee je kunt helen van je eigen verleden. Zodat je makkelijker toegang hebt tot je eigen persoonlijke kracht, om je te empoweren je leven in eigen hand te nemen in plaats van te blijven reageren in oude patronen.

Baas over mijn eigen lot

The Adverse Childhood Experiences Study (ACES), is een van de grootste onderzoeken over jeugdtrauma. Hieruit is gebleken dat negatieve ervaringen in de kindertijd een heel direct te correleren en substantieel effect hebben op onze toekomstige (geestelijke en lichamelijke) gezondheid en welzijn. De ACE wordt gescoord op een schaal aan de hand van 11 vragen waar je Ja of Nee op kunt antwoorden. Hoe hoger je score (hoe meer Ja’s), hoe groter je risico op negatieve effecten. (Hier kun je ook jouw eigen score berekenen).

Mijn score is 9 van de 11. En toch val ik niet binnen de statistieken. Ik rook en drink niet, ben niet depressief en zet het huiselijk geweld niet voort in mijn eigen gezin. Ik weet dus uit persoonlijke ervaring dat het hartstikke mogelijk is om je eigen emotionele gezondheid en welzijn te bepalen, zelfs als je geen fijne jeugd hebt gehad.

Het terugblikken op waar ik zelf vandaan kom en hierom rouwen is hierbij ontzettend helend voor mij. En geeft mij steeds weer de kans voor een frisse start. Wanneer ik helder heb waarom het mij weer eens niet lukte om overeenkomstig mijn waarden te reageren naar mijn eigen kinderen, kan ik dat een plaatsje geven en mijn focus terugbrengen naar mijn bewuste intentie; om in compassie te leven met mijn zoons. Dit is niet altijd makkelijk. Ik ben vaker gespannen, afgeleid, druk en versnipperd dan ik eigenlijk zou willen. Deze staat van chronische stress, waarin velen van ons zich heel onbewust bevinden, maakt het moeilijk om lief voor onszelf te blijven. En ik geloof sterk dat we alleen onvoorwaardelijke liefde aan onze kinderen kunnen geven wanneer we ook onvoorwaardelijk van onszelf houden.

Zo kunnen we vast blijven zitten in oude patronen, soms van generatie op generatie doorgegeven trauma’s, stress en reactief gedrag. Het is echter ook heel goed mogelijk om onze hersenen te herprogrammeren. We kunnen onszelf bevrijden van oude gedragingen en automatische stressreacties door onze percepties te veranderen. Dit vraagt echter wel bewustzijn en moeite, het is niet iets gemakkelijks of heel snel om te doen. Enkele handreikingen:

Met compassie je patronen doorbreken

1. Erken je reactiviteit
De manieren waarop je reageert komen niet zozeer voort uit een bewuste keuze, maar zijn het gevolg van hoe jij leerde omgaan met je levensomstandigheden. Wanneer je merkt dat het onmogelijk voor je is om op een vreedzame manier je grenzen te bewaken dan zou het best eens kunnen dat er van die overgeleverde oude patronen in het spel zijn, bepaalde overtuigingen die je hebt.

2. Leer je triggers herkennen
Oefen met waarnemen zonder te interpreteren. Wanneer je merkt dat je weer eens boos werd, je achteraf spijt hebt over hoe je in een situatie met je kind gehandeld hebt, blik dan eens terug op de situatie en probeer dan het precieze moment te vatten waarop je geraakt werd. Door de film af te spelen in je hoofd zonder er enige interpretaties, analyses en evaluaties mee te vermengen kun je uit het ‘verhaal’ stappen en heel bewust het moment gaan herkennen waarop je in de vlekken schoot.

3. Leer je verhalen kennen
Wanneer je de stimulus weet, de precieze aanleiding waardoor je getriggerd raakte, ga dan eens naar je hoofd en kijk wat zich daar allemaal voor gedachten afspelen. Is er een verhaal dat “Zij ook altijd precies d’r zin moet hebben!”. Of misschien een verhaal dat “Hij zo nooit leert om rekening met anderen te houden!” bijvoorbeeld. En probeer te voelen wat deze gedachten je vertellen over je behoeften. Als je denkt dat je dochter persé haar zin moet hebben, ben je dan bezorgd dat jij niet toekomt aan je rust, of je wel gezien wordt, of er ook ruimte voor jou is? Door op deze manier je eigen behoeften te erkennen kun je jezelf al heel snel minder boos gaan voelen. Je vergroot ook meteen de kans dat je meer mogelijkheden ziet om je behoeften te vervullen zonder daarbij over de grenzen van je kind te hoeven gaan.

4. Vraag empathie
Wanneer je verbinding hebt met een gemis, een behoefte in jou die onvervuld is kun je een verschuiving in jezelf voelen. Mogelijk ben je nu minder boos maar is er in plaats daarvan verdriet, wanhoop, overweldiging of angst. Door dit niet weg te drukken maar er empatisch naar de luisteren (zelfcompassie) of empathie te vragen van een ander kun je lucht geven aan de emoties, de signalen ontcijferen die je gevoelens voor je hebben en tot inzichten komen. Een proces wat heel helend kan zijn en veel opluchting en ruimte geven.

Tip:
In de Ouderschap met Compassie Challenge coach ik je stap voor stap door een proces heen waarmee je jouw eigen verhalen kunt ombuigen tot iets nuttigs waar je mee verder kunt. In een maand tijd leer je de patronen uit je eigen opvoeding doorbreken en kun je je jakhals laten stoppen met blaffen en bijten. En dat allemaal vanuit je luie stoel en helemaal in je eigen tijd. Ga de uitdaging aan, ik weet zeker dat je er veel profijt van zult hebben. Daarom durf ik je een 100% Tevredenheidsgarantie te geven. Mocht je om wat voor reden dan ook, toch niet helemaal tevreden zijn met wat je uit de challenge hebt gehaald, stuur mij dan een mailtje en krijg je volledige investering terug. Zonder omhaal, zonder vragen, zonder gedoe.

Meer weten?

 
Of ga meteen naar de Ouderschapschallenge-pagina voor meer informatie over dit unieke aanbod: http://bit.ly/ouderschapschallenge

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.