Kipnuggets met spikkels

“All things are poisons, for there is nothing without poisonous qualities. It is only the dose which makes a thing poison.”

~ Paracelsus

In het moment zijn

Hoe kan een leven veranderen in een jaar tijd. Dankzij Facebook kan ik regelmatig terugblikken op herinneringen. En de afgelopen weken keek ik met sentiment terug op vakantiefoto’s. Vorig jaar was ik met mijn gezin een weekje naar Spanje net op het moment dat ik met mijn eerste Ouderschapschallenge live ging. De planning was niet heel gelukkig, want aldaar had ik maar beperkt toegang tot internet, zo bleek. Maar ik was ook wel erg toe aan vakantie. En gelukkig was er al snel verbinding in de challengegroep en fijne uitwisseling tussen de leden, wat mij hielp om meer los te laten. Zodat ik steeds meer unplugged raakte, minder op social media en meer aanwezig in het moment. En toen kon ik eindelijk een verschuiving maken in een dynamiek waarin ik helemaal vastzat met Bence (mijn jongste zoon, van toen nét 6).
 

Je moet het tenminste proeven voor je zeurt dat je het niet lust!

 

Bezig er meer eten in te krijgen

Al weken was ik mij ontzettend aan het ergeren, omdat hij ineens moeilijk at (hij was juist mijn lekkerbek die niet alleen ‘kindereten’ at maar ook smulde van hetgeen waar ik van geniet). Dus ik was al in een kramp geschoten waarbij ik hem wilde gaan dwingen om toch tenminste wat te proeven. Zo een opgelegde consequentie of regel verzinnen; ‘Eerst drie hapjes, dan mag je van tafel…’, of zoiets. Ik zat vol angst dat het te eenzijdig werd wat hij at. Hij zei ook steeds dat hij buikpijn had en vroeg echt om de haverklap of iets misschien giftig was. Ik trok alles uit de kast en startte een inquisitie. Mijn manier van luisteren wanneer ik eigenlijk niet echt wil verbinden, maar vooral wil oplossen, fixen, zorgen dat ik mijn doel behaal. Ik luisterde eigenlijk om te proberen er ‘op een onvoorwaardelijke manier’ wat meer eten in te krijgen…

Ik kwam erachter dat een jongetje uit de buurt, met wie mijn zoons regelmatig een aanvaring hebben, (ze zijn nogal bang van hem) hem had verteld over gif en dat heeft diepe indruk op hem gemaakt. Jong als hij is kon hij er geen touw aan vastknopen, hoe weet je nu wanneer iets giftig is? Hij werd er echt heel angstig en bezorgd van. Dus elke keer weer stelde hij diezelfde vraag. Bij elke maaltijd, bij elke snack, bekend of onbekend, maakte niet uit. Hij wilde steeds weer weten of hij dit of dat wel kon eten, en als ik dat beaamde vroeg hij toch nog een paar keer voor de zekerheid: “Maar is het echt niet giftig dan?”. GEK werd ik ervan.
 

Ja hallo, wat denk je nou, dat ik je iets giftigs voor zal schotelen?

 

Maar toen ik écht ging luisteren…

Ee tweede avond in Spanje, toen ik eindelijk net wat meer tot rust begon te komen, gingen we avondeten bij een English Pub. Bence bestelde kipnuggets, zo ongeveer het enige wat hij nog at. En hij vroeg weer herhaaldelijk of de spikkeltjes erop niet giftig waren enzo. Voor het eerst kon ik er mee ademen zonder er meteen geïrriteerd door te raken. Ik vroeg hem of hij misschien bang was om dood te gaan? En liet het daarbij. Ik ging hem niet vertellen dat ik hem heus geen giftig eten zou geven ofzo. Of dat hij al vaker kipnuggets had gegeten en nog steeds leefde. Dat stukje in mij, dat geneigd is om het persoonlijk te nemen en beledigd te reageren, kon ik even parkeren.

Ik realiseerde mij namelijk dat het helemaal niet om het eten ging, maar om het verwerken van dat enge verhaal dat het jochie hem verteld had. Hij was gewoon hartstikke bang. Geen wonder dat hij er buikpijn van had. Ik landde in een plaats van compassie. Nu was ik bereid om werkelijk naar hem te luisteren.

Hij beaamde: “Ja…”. Toen vroeg ik of hij niet dood wilde omdat hij het zo fijn vind met ons. “Ja mama, ik wil niet bij je weg!”

Mijn hart smolt. Hij vraagt nog steeds af en toe of je iets wel kunt eten. Maar als ik nu die vraag hoor, hoor ik alleen nog maar hoeveel hij van ons en van het leven houd. Zijn behoefte aan welzijn, bescherming en verbinding.
 

Maar ben je eigenlijk niet gewoon heel verdrietig?

 

Empathie voor gevoelens

Nu, een jaar later, ben ik heel blij dat ik dit inzicht al had opgedaan. De afgelopen maanden, kwam deze neiging namelijk ineens weer sterk terug. Overal spikkeltjes op zien, checken of alle schil er wel af is, alleen de stukjes eten die zijn handen niet hebben aangeraakt etc. En besefte ik dat het voor hem een manier is om veiligheid te ervaren. Op een moment dat hij alle controle over zijn leven kwijt was. Zijn vader verhuisde en hij moest wennen aan een nieuw leven, een nieuwe gezinsstructuur. Allemaal zaken die buiten zijn macht gebeurden. Waardoor de angst weer terugkwam.

Ook nu weer was er eerst weerstand in mij. Ik had al zoveel op mijn bord, en dan nu opnieuw dat gemiep over eten? Maar omdat ik heel duidelijk de intentie had gezet om er in de eerste plaats voor mijn kinderen te zijn gedurende het proces van deze scheiding, en wist welke behoeften het voor hem vervult, kon ik hier meteen makkelijker doorheen ademen. In plaats van mijn kind te gaan labelen als OCD of te vervallen in dwang en manipulaties kon ik dit keer meteen met Bence meevoelen. Ik begreep dat dit zijn manier was om aan mij duidelijk te maken dat hij zich ‘out of control’ voelde. Dus gaf ik hem zijn macht terug, door geduldig op zijn vragen te blijven antwoorden. Daarbij bleef ik ook voor mijn eigen behoefte aan zorgzaamheid en gezondheid zorgen door met hem in gesprek te blijven over wat ik belangrijk vind. Door uitleg te geven over gevarieerd eten, de werking van ons immuunsysteem en door te vertellen dat hij als baby gewoon alles in zijn mond stopte, dat eigenlijk alles in bepaalde doses giftig is etc.

De doorbraak kwam toen ik Bence vroeg om zijn angst te beschrijven. Waar zit dat gevoel dan? Hoe ziet het eruit? Beweegt het? En terwijl hij het beschreef kon ik het meevoelen en werd het mij duidelijk…
“Maar lieve schat, is het niet eigenlijk verdriet wat je voelt?”. En toen kwam het los. Dikke tranen. Eindelijk vertelde hij mij hoe verschrikkelijk hij het vond allemaal. Dat hij papa ontzettend mist. En dat hij het niet had durven vertellen, omdat hij mij geen verdriet wilde doen. Buiten mijn besef, ondanks dat het er van mij helemaal mocht zijn, had hij uit loyaliteit ervoor gekozen zijn verdriet weg te stoppen en had het zich omgevormd tot angstigheid en zoeken naar controle.

Blik op de toekomst

Ik doe nu weer regelmatiger Check-In’s met mijn kinderen. Zo zorg ik dat er bewust ruimte is om te Vieren en Rouwen. Hoewel ik er bij mijn oudste wel op vertrouw dat die mij confronteert en zijn zegje doet, ben ik nu meer alert op dit diepe inlevingsvermogen en de empathie van Bence. Wat maakt dat hij gemakkelijk aan zichzelf voorbij gaat, uit liefde voor mij. Door er af en toe naar te vragen krijgt hij zo toch ruimte om te vertellen dat hij, al is hij er nu wel een beetje aan gewend, het eigenlijk nog steeds heel stom en gemeen vind. Het liefste wil hij gewoon dat papa en mama nog bij elkaar zouden zijn. En dat doet me ontzettend goed, dat zijn innige wens, gewoon naast mijn realiteit kan blijven bestaan.

Meer lezen?

 

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.