Straf

4554685199_child_discipline_xlarge
“All violence is the result of people tricking themselves into believing that their pain derives from other people and that consequently those people deserve to be punished.”

          ~ Marshall B. Rosenberg

Ik heb een hele levendige jeugdherinnering die ik met mij meedraag. Terwijl mijn moeder aan de andere kant van de deur staat te razen en te tieren probeer ik de meubelen uit mijn slaapkamer te verschuiven om de deur van binnenuit te barricaderen. De deur bonst heen en weer tegen het kleine schuifslotje dat mij enige privacy moet verschaffen. Het is niet bestand tegen het geduw aan de andere kant en de schroefjes beginnen al los te komen. Terwijl ik naar dat schuifje kijk besef ik mij plotseling dat er gewoon geen ontsnappen aan is. Het heeft geen zin. Ze is groter dan mij en heeft de macht, ik ben afhankelijk van haar voor mijn voortbestaan, voor eten en voedsel, voor onderdak. Zelfs als het mij lukt om de deur te barricaderen, ooit moet ik toch mijn kamer weer verlaten, al is het maar om naar het toilet te gaan. Ik stop met het verschuiven van de kast, gebroken door de futiliteit van het proberen mijn vege lijf te redden. Verslagen ga ik op mijn bed zitten. En ik wacht op de klappen die gaan komen.

Ik weet niet eens meer welke transgressie ik had begaan om een pak slaag te verdienen. Maar ik weet wel dat mijn moeder het haar taak als ouder maakte om mij haar wil op te leggen. En bereid was om dat met geweld af te dwingen.

Nog steeds is dit het uitgangspunt dat veel opvoeders drijft. Ik ben de autoriteit, en mijn kind heeft mij te gehoorzamen. Het gevaar van deze vorm van eisen is dat de bereidheid ontstaat om dit af te dwingen. Fysiek geweld is voor veel ouders not done, maar verbaal geweld of bestraffen lijkt in veel gevallen nog gerechtvaardigd wanneer een kind grenzen aan de kaak stelt.

De verschuiving maken naar het doen van verzoeken in plaats van het stellen van eisen vraagt dat we vertrouwen hebben in de natuurlijke goedheid van onze kinderen. En dat we ervoor open kunnen staan dat ons kind “Nee” kan zeggen op hetgeen we vragen. Wanneer we niet bereid zijn te accepteren dat de ander de vrijheid heeft om te kiezen wordt het erg moeilijk om los te komen van de gewoonte om die keuzevrijheid van anderen te beperken onder dreiging van vervelende consequenties.

Naast het leren herkennen van mijn gewoonte om te eisen ben ik ook dankbaar dat ik door Geweldloze Communicatie leerde dat alle geweld het resultaat is van het denken in termen van “verdienen”. En dat er een andere manier is. Dat ik ook van het uitgangspunt uit kan gaan dat elk gedrag een uiting is van onvervulde behoeften. Maar dat blijft uitdagend. Bestraffende systemen zijn alom vertegenwoordigd in onze maatschappij, straf zit ook helemaal in mijn systeem. Zonder alternatieven waar ik bewust voor kan kiezen val ik dan toch terug in mijn standaard reactie; straffen en belonen. Als een soort default stand waar ik steeds automatisch in terugschiet. Al is het helemaal niet wat ik wil. Daarom deel ik vandaag een hulpmiddel dat mij veel heeft geholpen op moeilijke momenten: 20 alternatieven voor straffen. Copyright © 1996 door Aletha Solter (Aware Parenting).

Tip:
Hang de 20 alternatieven op de koelkast zodat je eraan kunt refereren wanneer je je intentie voelt verschuiven van verbinden met je kind naar bestraffend optreden. De vaardigheid om effectief punt 20 te kunnen toepassen en ook in de moeilijkste momenten snel terug te kunnen komen bij je intentie om het bewust anders te doen, leren en oefenen we uitgebreid in de training Ouderschap met Compassie. In de kalender kun je zien wanneer de volgende gepland is.

Ik ben erg benieuwd of mijn bericht je raakt en of je wat aan mijn tips hebt. Of wil je iets anders delen of vragen? Ik hoor graag van je, je kunt hieronder (⇓) je reactie kwijt.

Meer over verzoeken:

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.