De helende kracht van een omgevallen CD kast

“So many years of education yet nobody ever taught us how to love ourselves and why its so important.”

~ onbekend

Tot we heel bewust zelfcompassie leren, houden we niet echt van onszelf. En ons gebrek aan zelfliefde is de oorzaak van al onze emotionele, mentale, spirituele verwondingen. Wanneer er iets gebeurt waar we van overstuur raken, dan is dat vaak omdat er een oude wond uit de kindertijd is geraakt. Door onze opvoeding, scholing, hoe we het om ons heen zien, leren we om deze oude pijnen te negeren en onszelf af te leiden of de onrust af te reageren. Wat resulteert in allerlei coping mechanismen die misschien een tijdje werken, maar op de langere duur kunnen leiden tot depressie, verslaving, eenzaamheid, stress, burn-out etc.

 

 

Je eigen pijn durven ervaren zonder die te willen afdekken of afreageren.

 

Heling

Zelfcompassie houdt zich niet bezig met het ‘fixen’, onderdrukken of wegvluchten van de pijn. Zelfcompassie is wanneer je jouw meest kwetsbare stukken kunt zien zonder oordelen. Niet te verwarren dus met zelfrespect of eigenwaarde. Compassie voor jezelf hebben is meer een bereidheid om je eigen pijn te aanvaarden, zonder die te willen afdekken of afreageren.

Wanneer je op die manier compassie kunt hebben voor je eigen pijn, dan kan er begrip ontstaan. Ineens kun je zien waar de pijn werkelijk over gaat. Door er zo bewust bij te zijn, ontdek je waardoor de wond eigenlijk is ontstaan: een ervaring of omstandigheid waardoor we een beperkende overtuiging over onszelf vormden.

Dit aangaan met jezelf, vraagt kracht, kwetsbaarheid en moed. Eigenschappen die ik keer op keer herken in de ouders die bij mij in de workshops komen en mij ontzettend ontroeren. Het vervult mij met dankbaarheid voor de feilloze manier waarop onze kinderen elke keer weer onze knopjes weten te vinden en ons kansen geven om onszelf te helen, bewuster te worden en te groeien in zelfcompassie en onvoorwaardelijke liefde voor onze naasten.

En elke keer weer wanneer het mij lukt om niet met reactiviteit te reageren in een stress-situatie met mijn kinderen voel ik diezelfde ontroering en dankbaarheid. Wetende dat ik weer een stuk heb mogen helen.

 

We hebben geen woord gewisseld, mijn zoon en ik. En toch stroomt de liefde tussen ons…

 

Zelfempathie

Het is de laatste week voor de scholen weer beginnen en we gaan naar een uitje met een groep thuisonderwijzers. Helemaal leuk! Vanaf het uit bed komen ben ik druk in de weer, om te zorgen dat we alles hebben en dat iedereen is aangekleed en heeft gegeten. Behalve ikzelf natuurlijk. Op het laatste moment pak ik nog even naald en draad erbij om een losse zoom in mijn rok te repareren. Als ik dat nog even gefixt heb, dan kunnen we eindelijk vertrekken, ik eet wel even snel iets in de auto ofzo…

Net op dat moment tuimelt Thibo, die aan het hangen was over de opgerolde futon, recht tegen de CD kast aan. De hele kast valt om, overal liggen CD’s en hoesjes, het is een enorme chaos.

Ik wil schreeuwen! Dus dat doe ik ook, stilletjes in mijn hoofd, niet hardop. Ik geniet van het jakhalsfeest dat zich in mijn hoofd afspeelt. Mijn jakhalzen blaffen dat ‘mijn verwende prinsje zeker verwacht dat IK het wel weer ga oplossen voor iedereen dit? Al de hele ochtend ben ik voor iedereen aan het zorgen, en nu kan ik niet eens ÉÉN klein momentje krijgen om mijzelf even rustig aan te kleden?’

Gut, mijn buik ontspant, wanneer ik mijn eigen onbeschaamde, ongecensureerde jakhalsjes hoor. Ik hoor erin hoe wanhopig ze proberen om mijn behoefte aan zelfzorg te vervullen, terwijl er ondertussen een oud, pijnlijk verhaal opspeelt over hoe ‘ik op de een of andere manier toch altijd weer de schuld krijg voor alles wat fout gaat, om dan vervolgens te worden gedwongen om het weer in orde te maken onder het mom van ‘verantwoording leren’. De knoop in mijn maag is weg en mijn hart verzacht, terwijl ik mij herinner hoe wanhopig dat voelde als kind, zo onrechtvaardig, maar boos worden erover durfde ik niet dus onderging ik het lijdzaam. Ik wil zeker niet hetzelfde teweegbrengen in mijn zoon. Maar tegelijkertijd wil ik het ook niet voor hem gaan opruimen terwijl ik eigenlijk al geen ruimte meer heb, zodat ik straks nog met wrok blijf zitten.

Nu weet ik dus niet wat ik moet doen. Verslagen kijken we elkaar aan, mijn zoon en ik. Hij ziet de traan die in mijn ooghoek is komen opwellen toen ik in contact kwam met mijn jeugdherinneringen. En dan draait hij zich ineens om, rent de trap af naar beneden, en komt weer terug met zijn kleine broertje. Die heeft hij erbij gehaald om te komen helpen het sneller weer een beetje netjes op te ruimen. We hebben geen woord gewisseld, Thibo en ik. En toch stroomt de liefde tussen ons…

Zelfcompassie

Hier volgt het basisproces volgens Geweldloze Communicatie waarmee je kunt beginnen jouw beperkende overtuigingen die een fijn contact met je kind in de weg staan, te gaan transformeren naar een nieuwsgierige, niet-oordelende houding van zelfliefde:

  1. Leer je innerlijke jakhalzen herkennen! We hebben ze allemaal. Zinnen als: “Hoe kon je zo stom zijn?!”, “Je leert het nooit.”, “Je had beter moeten weten!” Het begint met bewustwording. Hoe pijnlijk ook, leer luisteren naar die stem in jezelf.
  2. Wees je ervan bewust dat dit niet de waarheid is. Deze zinnen zijn een vaste programmering die zich heel onbewust in je hoofd afdraait. Misschien zijn er mensen die dit vroeger tegen je zeiden, maar het is ook mogelijk dat je deze gedachten zelf hebt bedacht en dat ze je automatische denkpatroon werden.
  3. Leer stil te staan bij wat je voelt. Er zijn prettige en onprettige gevoelens, maar geen goede of slechte. Prettige gevoelens wijzen op vervulde behoeften en onprettige op onvervulde behoeften. Door te oefenen met je gevoel te benoemen en belangrijker, om dit gevoel toe te staan er te zijn kun je meer gewaarworden wat je nodig hebt dan wanneer je in je kritische gedachten blijft hangen. Dit is vaak nog lastiger dan je denkt, en mijn spiekbriefje kan je hierbij ondersteunen. Zoals alle nieuwe vaardigheden kost het tijd om te leren je gevoelens te identificeren en er te laten zijn.

Ondersteuning?

Wil jij ook leren hoe je ín het moment, juist midden in die lastige situatie met je kind, compassie voor jezelf te hebben en vanuit zachtheid en liefde te reageren naar je kind?

Binnenkort begint de training Ouderschap met Compassie weer. Waarin ik je in 12 weken begeleid van het reageren vanuit patronen naar een staat van onvoorwaardelijke liefde voor jezelf én voor je kind.
» Klik hier voor meer informatie

Geef een reactie

X

Paswoord vergeten?

Word lid

Nieuw paswoord aanvragen
Geef je e-mail adres in. Een nieuw paswoord wordt naar je mailbox gestuurd.